خدا میداند چقدر از بودجه مملکت خرج این ماجراجویی این آقایان میشود، به هر کدامشان ۷ میلیون میدهند، بابا به دلار میدهند !!!
————————–
ماجرای پول هایی که شهدای مدافع حرم گرفتند !!!
صبح بود از آن صبح هایی که حس حالم مثل همیشه نبود، نمیدانم چرا؟! ولی حس غریبی بود، با نام خدای حسین از منزل برای رفتن به محل کارم بیرون زدم.
توی مسیر که میرفتم چند تا بیلبورد از تصاویر شهدای مدافع حرم بود، تصاویری که انگاری میخواستند چیزی به ما بگویند.
توی همین افکارم بودم که نفهمیدم چی شد که خود را سوار اتوبوس دیدم، فشار جمعیت هر لحظه زیاد و زیادتر میشد و همچنان حس حال غریب صبحگاه همراهم بود و دوست نداشتم از آن حس و حال خارج شوم اما سخنانی از لابه لای ازدحام جمعیت آن حس و حالم را برهم زد، یهویی انگار من را برق گرفت.
آیا درست میشنوم ؟
شاید هنوز خواب میبینم !
اول خودم را به بی خیالی زدم اما مگر میشد؛ هر لحظه میگذشت صداها بیشتر میشد و افراد بیشتری وارد آن بحث میشدند.
اتوبوس پشت چراغ قرمز ایستاد؛ کنار چهار راه تصویری از شهدا دوباره به من حس خوبی میداد، کلاً یاد و نام و تصویر شهدا توی این دنیای پر از رنگ و ریا، مثل اکسیژن است.
آن حرف های مسافران نمیگذاشت آرامش داشته باشم !
یکی از لای جمعیت گفت: خدا میداند چقدر از بودجه مملکت خرج این ماجراجویی این آقایان میشود !
دیگری گفت: به هر کدامشان ۷ میلیون میدهند !
آن دیگری بلافاصله گفت: بابا به دلار میدهند !!
خانمی که کنار من بود گفت: اصلاً به ما چه و به اینها چه که میروند ! فکر کنم اجبارشان میکنند !!
جوانی با لبخند گفت: این شهدا پولکی اند !
پیرمردی گفت: شاید هم ماهانه یک مبلغ به خانواده هاشان میدهند !!
و …
هر کلامی که از دهانشان خارج میشد انگار تیری برقلبم میزدند، حرف هایی از جنس بی عدالتی و در اوج ناسپاسی از این شهیدان، جنس این حرفها، جنس تبلیغات غرض آلود دشمن از طریق ماهواره ها بود و من همچنان مات و مبهوت شده بودم و بغضی راه گلویم را گرفت؛
یاد وصیت یکی از شهدای مدافع حرم افتادم که نوشته بود :
«اگر در کربلا نبودیم، اگر سالهاست که حسین حسین و یا زینب زینب میگوییم، امروز وقتش رسیده است، نباید بگذاریم دوباره زینب به اسیری برود»؛ یا شهیدی که گفت: «خدا کند در این راه قطعه قطعه شوم تا رو سفید باشم»؛ یا آن شهید مدافع حرم افغانی که گفت: «مادرم فوت کرده است، آمدم سوریه تا مادرم جلوی حضرت زینب و حضرت زهرا روسفید شود.»
با خودم گفتم ای شهیدان از کجای سرزمینتان بگویم!! برخیزید ای سرفرازان سرزمینم، چگونه شما تاب آورده اید! از این همه حرف های اندوهناک. نکند این حرف های بی محتوا تفکر نسل جوان و نسل های آینده را خدشه دار کند برخیزید!
دوباره به تصویر کنار چهارراه نگاه کردم چهره خندان شهید حاجیوند به من انرژی میداد، انگار شهید داشت به این حرفهای مفت میخندید. چراغ سبز شد و اتوبوس راه افتاد، دوست داشتم فریاد بزنم و به آنها بگویم :
چقدر ذهنتان دنیایی و کثیف است، آخر قیمت نگاه منتظر مادر سید مجتبی و علیرضا چقدر است؟ دل تنگی های «یسنا» دختر سه ساله شهید هیودی برای پدر با چه مبلغی قابل معامله است؟ شما که آدمهای مادی هستید پس چرا برای گرفتن این پول پا پیش نمیگذارید؟! آدم ها چقدر باید حقیر باشد تا در مورد افرادی که جانشان را برای امنیت آنان داده اند اینگونه سخن بگویند ؟!
برخیز ای شهید، تو چه صبوری و من چه سردرگم !!!
در این اتوبوس یک لحظه از همهمه ی درون اتوبوس به خودم آمدم که از مسیر همیشگیم رد شده ام …
بگذارید آخر این قضیه واقعی را اینطور به اتمام برسانم …
مادران شهید ابوالقاسمی، قیاسی و همسر شهید هیودی و …
بگذارید هرچه دلشان خواست در این روزهایی که فضای شهر پر از هیاهو و پر از حرف هایی از جنس دل سوختن شده است بگویند. بگذارید بگویند همسر شما برای پول رفته است. بگذارین بگویند؛
مردم پشت سرخدا هم حرف میزنند! نمیدانند زندگی یعنی همان هیودی که از یسنایش برای دفاع و آرامش ما گذشت. زندگی یعنی قیاسی که وقتی وصیت نامه اش را میخواندم، نوشته بود دوست دارم بدنم پاره پاره شود فقط قطعه ای کوچک برگردد تا مردم زیر جنازه من خسته نشوند؛
بگذارید بگویند؛ شما هم مثل شهدایتان صبور باشید.
اتوبوس به ایستگاه رسید…
و با خود گفتم : آنها درست میگویند این شهدا پول گرفته اند !!!
شهدا اجرت کار خود را خواهند گرفت اما نه اُجرتی دنیایی؛ بل اُجرتی آسمانی است !
این شهیدان مدافع حرم پول های کلانی از حسین فاطمه (س) میگیرند و ماهیانه بی بی عالم و دخترش زینب کبری (س) سود این پول های میلیونی را به حساب خانواده هایشان واریز میکند. بگذارید بگویند !!!
مکث کنید قضاوت بس است.
? مدافعان حرم ?
منبع: سایت گیومه
به لینکستان مقاومت در تلگرام بپیوندید:
https//:telegram.me/link_iab